Interieur | Op eenzame hoogte

Na jaren op de Denneweg in Den Haag gewoond te hebben waren Remco en zijn partner op zoek naar een andere, grotere, woning. De Denneweg heeft met al zijn winkeltjes en uitgaansgelegenheden zo zijn bekoringen en zeker als je wat jonger bent.Maar ergens bekroop Remco het gevoel dat hij wilde verkassen. Verschillende huizen en locaties bezocht maar als rasechte Hagenaar leek een optie als bijvoorbeeld Laren geen serieuze optie. In het Van Stolkpark in Den Haag was een plan om twee appartementen complexen op te zetten maar dat bestond alleen nog maar op papier. ‘En ik moet een huis eerst in het echt zien, voordat ik mij een beeld kan vormen’, licht Remco toe. Tussentijds even tijdelijk in Brussel gewoond en toen ze eenmaal weer terug waren in het Haagse ging de zoektocht verder. Aan Remco gevraagd om te vertellen hoe het verder ging en hoe de inrichting van het nieuwe huis tot stand is gekomen.

‘Vooropgesteld, het moest een appartement worden met de chique van een oud herenhuis maar ook met de gemakken van een nieuw herenhuis. Als de plafonds maar tenminste drie meter hoog zijn en niet van dat benauwende wat de huidige nieuwbouw zo vaak heeft. En omdat de voorkeur uitging naar iets in of rond Den Haag betekende dat al snel dat de keuzes niet zo groot waren. Het Van Stolkpark was wel een omgeving waaraan de huizen konden voldoen aan dit eisenpakket. Dit park, gesticht tweede helft negentiende eeuw, was een plek waar met name Rotterdammers hun toevlucht zochten vanwege de nabijheid van de zee en de heilzame werking daarvan. En inmiddels waren, van wat
toe nog een plan was, de contouren van de appartementen complexen zichtbaar. En dan wordt het allemaal direct concreter. Een appartement op de begane grond sprak mij, excuse me ons, zo aan dat we daar direct voor vielen.’
‘Deze villa Zandhage is dus in feite een nieuwbouwcomplex met de grandeur van een villa uit de achttiende eeuw.

Met een heuse huismeester, een wijnkelder, een ondergrond- se garage en een in de enorme tuin gelegen theekoepel. Dus voorzien van alle luxe in de stijl van een zorgflat zoals het Haagse complex Nirwana ooit was. In zo’n appartement zou ik prima een mix van nieuw en oud kunnen combineren. Ik zag het al helemaal voor me hoe het eruit zou kunnen zien. De strakke keuken van Valcucine, aangeschaft bij Keuken- studio Paul van Vliet in Nootdorp, en de wel heel bijzondere lamp boven de eettafel met aan de binnenzijde ornamenten zoals op een plafond. En we hebben de keuken zodanig gepositioneerd dat Beer, de kop van een Hongaars wild zwijn, een prominente plek heeft gekregen.

En verder heb ik geprobeerd het huis een soort van rust mee te geven door de keuze van de verf op de muren, van Farrow & Ball, gordijnen die iets ‘slepen’ en een prachtige vloer die door het hele huis loopt. Verder kan je duidelijk zien dat één van mijn passies ‘het verzamelen’ is. Ik verzamel van alles, alleen mijn ‘tik’ is dat ik nooit een verzameling af maak. Verder hebben we de slaapkamer en badkamer een hotelachtige uitstraling meege- geven zodat we ons altijd thuis voelen.’ Remco zou nog uren kunnen doorgaan maar de foto’s spreken voor zich. Dit is een interieur waar met stijl en plezier invulling aan is gegeven. Wat verder vooral opvalt is de, hoewel het appartement gewoon midden in de stad ligt, serene rust die er heerst.

Ook tijdens onze wandeling in de tuin en het bezoek aan de theekoepel hoor je niets. ‘Sterker nog, als we op ons bordes zitten zien we tussen de zuilen door soms de eekhoorntjes en ook wel eens een vos door de duinachtige beplanting hup- pelen. Dat is ook het mooie van dit huis. Het ligt echt op een hoogte, tien meter boven de zeespiegel, dus dat geeft al iets unieks. Maar ook ben je op de fiets in ‘no time’ bij het strand of het centrum. En Den Haag ligt ook lekker centraal in de Randstad. Het enige wat je hier mist zijn winkels. Dat geeft soms een eenzaam of ongemakkelijk gevoel. Maar dan dalen we naar de Banka, Hoytema of Fred.’ Hieruit blijkt nogmaals dat Remco een echte Hagenaar is en altijd zal blijven.

Artikel uit Maison Revue nr. 8 editie zomer 2012 – Tekst: Ruud Verkade – Fotografie: Henk de Graaf Fotografie

Leave a reply